O GERİ DÖNMEYECEK

       Dün bilgisayarımda dosyalarımı karıştırırken bir şiirim çıktı karşıma. Hani, yazana değil yazdırana bak derler ya, işte öyle bir şiir. Tekrar tekrar okudum. Yıllar öncesine götürdü beni… Duygulandım.

         Bundan on iki on üç yıl önceydi. Kız kardeşimle birlikte Eryaman’da bir iş merkezinde küçük bir ev yemekleri lokantası açmıştık. İçine birkaç masa, birkaç sandalye atmış, sevimli masa örtüleriyle ve küçük dekoratif objelerle süsleyerek samimi sıcak bir ortam oluşturmuştuk. Daha çok mağaza sahiplerine hizmet veriyorduk.  Yemeklerimizin lezzetine de diyecek yoktu hani.

      İş merkezinde olduğumuz için yemeğe herkes aynı anda gelemiyordu. Fırsatı olan gelip çabucak yiyor, işinin başına dönüyordu. Kardeşim içerdekilerin servisini yaparken ben de gelemeyenlerin yemeğini dükkânlarına götürüyor, sonra da gidip tepsileri topluyordum. Her defasında da yemeklerimiz hakkında güzel övgüler alıyorduk.

       Kısa sürede güzel arkadaşlıklar da kurmuştuk. Artık bazıları müşterilerimiz yemek aralarında geliyor, işe ara biraz verip nefes almak istediklerini söylüyordu.

        İlk zamanlar sohbet havasında geçen konuşmalarımız ara ara dertleşmeye dönüyordu. Kimi eşinden kimi çocuğundan kimi sevgilisinden dert yanıp duruyordu.

      Alt kattaki manifaturacıda çalışan bir genç kız vardı. İsmi Melek’ti. On sekiz on dokuz yaşlarında, zayıf, orta boylu, siyah uzun saçlı, esmer bir kızdı. Birkaç kez bizim kattaki kırtasiyede- çalışan delikanlı ile aynı anda gelmişlerdi yemeğe. Bunun tesadüf olmadığı tatlı ve kaçamak bakışlarından açıkça belli oluyordu. Daha sonra yalnız geldiği bir gün Melek, onu ne kadar sevdiğini anlatmıştı bana.  İlişkilerinin ciddi olduğunu, birlikte ileriye dönük güzel planlar yaptıklarını anlatırken zeytin karası gözleri parlardı. Aradan birkaç gün geçmişti. Kız kardeşimle birlikte öğle hazırlıklarını yapıyorduk. O salata malzemelerini yıkıyordu. Ben de masaları düzenliyordum. Her zaman kapıdan neşe içinde giren Melek, o gün durgun bir şekilde girdi içeri. Yüzü soluktu. Masaya doğru birkaç adım attı ve durdu. Belli ki yolunda gitmeyen birşeyler vardı. Elimdekileri bıraktım, sandalyeyi işaret ederek “Hoş geldin Melekçiğim, geç otur” dedim. Yine kıpırdamadı. Yüzünde acı bir ifade vardı. “Ne oldu Melek? demeye kalmadan “Ablacığım o gitti.” dedi ve gözyaşları birden sel oldu. Bir süre bir şey soramadım. Kardeşim hemen bir bardak su getirdi. İçirdik ve sakinleştirdik. Anlattı ne olduğunu. Delikanlı kırtasiyeden ayrılıp başka bir semtte işe girmiş. Melek’e de artık ilişkilerinin olamayacağını, bir daha görüşmek istemediğini söylemiş. Anlatırken elleri titriyordu. Onu teselli etmeye çalıştık. İşe gitmesi gerekiyordu. Elini yüzünü yıkatıp uğurladık. Çok üzülmüştüm. Çok etkilenmiştim.

        O günden sonra o pırıl pırıl gözler nemli nemli dolaştı çarşının içinde ve sonrasında kalemimden şu dizeler döküldü.  

O GERİ DÖNMEYECEK

Yine sesin titriyor, gözlerin yine nemli

Belli ki uzun süre yüzün hiç gülmeyecek

Kalbin isyan ediyor, bakışların sitemli

Çektiğin acıları inan ki bilmeyecek

Biliyorsun küçüğüm o geri dönmeyecek.

Aşk kokan mektupları eline aldığında

Yüreğin titreyecek maziye daldığında

Hep o zannedeceksin telefon çaldığında

Çektiğin acıları inan ki bilmeyecek

Biliyorsun küçüğüm o geri dönmeyecek.

YAZAN: OKUYAZGEZ